Van Marmaris naar Barbados - Interview met de Turkse zeiler Erol Akyiğit

Erol Akyiğit is een solozeiler, gestart vanuit Marmaris en onlangs aangekomen op Barbados. Barbados is een eilandland in de Kleine Antillen van West-Indië, in het Caribisch gebied van Noord-Amerika.

Laten we bij het begin beginnen: wat waren je eerste gevoelens toen je eindelijk land zag?
Na 20 dagen op zee voelde het zien van land verrassend normaal en zoals gepland, wat opluchting en vreugde bracht. Ik keek ernaar uit om mijn boot te laten stoppen voor een goede nachtrust. Maar omdat ik wist dat het einde van de reis het gevaarlijkst kon zijn, zoals ik eerder had gelezen en gezien, bleef ik extra alert en dronk ik minder bier in de aanloop naar de laatste dagen.

Waar moet een zeiler op voorbereid zijn als hij de oceaan oversteekt?
Alles? Afgezien van de humor zijn er drie zaken die van belang zijn bij het solozeilen:
Ten eerste gezondheid: Een goed gevulde medische kit voor noodgevallen en voorzorgsmaatregelen tegen verwondingen zijn van vitaal belang.
Ten tweede is er het onderhoud van het schip: Het is essentieel om zeilen, tuigage en systemen in orde te houden zonder ze te overbelasten en reserveonderdelen bij de hand te hebben.
Ten derde is er het risico van aanvaringen op zee met objecten of zeedieren. Dit kan een container zijn, een verdwaald vaartuig, hout dat van schepen valt, een walvis, van alles. Net als in de lucht worden dit UFO's genoemd, waarbij zweven in plaats van vliegen de middelste letter is. Je bewust zijn van dergelijke gevaren is cruciaal. Klaar zijn om te handelen in geval van nood betekent dat je een reddingsvlot bij de hand moet hebben en overlevingsspullen zoals een paspoort, geld, GPS, vuurpijlen, radio en water bij de hand moet hebben."

Wat zijn de punten waar je het meest op moet letten?
Ik woon al jaren op de boot en ik doe bijna al het werk aan de boot zelf, meestal vanwege budgettaire verplichtingen. Het meest extreme voorbeeld: afgelopen winter heb ik mijn buiskap en zonnescherm zelf genaaid. Nu is het zover :) Waarom zeg ik dit nu, het eerste waar je op moet letten is dat je de boot onder je goed moet kennen. Je moet in staat zijn om de problemen die je kunt tegenkomen, van elektriciteit, motorstoring tot problemen met de zeilhardware, op te lossen en te produceren, zelfs tijdelijk. Natuurlijk zijn dit meestal ervaringen die in de loop der tijd zijn opgedaan. Sommige dingen hoeven je niet per se te overkomen, zoveel geschreven bronnen als je kunt lezen, zoveel beeldmateriaal als je kunt bekijken dragen ook veel bij. Tegenwoordig is het vrij eenvoudig om toegang te krijgen tot dergelijke bronnen. Weerregimes, symptomen, toegang tot voorspellingsbronnen, enz. Natuurlijk is een zeer uitgebreide voorbereidingsperiode vereist. Zoveel mogelijk reserve-uitrusting meenemen, alle uitrusting en de boot controleren voor vertrek, etc., dit alles spreekt voor zich. Maar... Het eerste waar je aandacht aan moet besteden en waar je je op moet voorbereiden is mentale en spirituele voorbereiding. 20 dagen zonder land te zien, vooral als je solo zeilt, zonder mensen te zien, vereist mentale voorbereiding. Ik had geluk in dit opzicht, ik vaar de meeste van mijn cruises alleen, dit heeft zelfs mijn voorkeur.

Wat was voor jou de grootste uitdaging?
De grootste uitdaging was communicatie. Door op het laatste moment een GSM-kaart voor een satelliettelefoon te bemachtigen, vertrok ik met niet-geoptimaliseerde instellingen, wat jammer was. Desondanks lukte het me om dagelijks weerberichten te ontvangen. In het begin was het beperkte contact stressvol, maar na verloop van tijd werd het beheersbaar.

Was er een uitdaging die makkelijker op te lossen bleek dan je had verwacht?
Tijdens mijn eerste nacht viel de hoofdnavigatieverlichting uit, wat lastig leek. Ik gebruikte draagbare lampen, maar de batterij daarvan was beperkt. Op de vierde nacht improviseerde ik door een reservekabel van de boegkabine op te tuigen om het licht te repareren. Zonder de reserveonderdelen en knowhow had het een groot probleem kunnen zijn.